Prawo Ohma
Zależność między napięciem, natężeniem prądu i oporem w obwodzie elektrycznym, opisana wzorem U = I · R.
Prawo Ohma to podstawowe prawo elektryczności sformułowane przez Georga Ohma w 1827 r. Mówi ono, że natężenie prądu elektrycznego (I) płynącego przez przewodnik jest wprost proporcjonalne do napięcia (U) przyłożonego do jego końców i odwrotnie proporcjonalne do oporu (R) tego przewodnika. Zależność tę zapisuje się wzorem U = I · R. W układzie SI napięcie mierzy się w woltach (V), natężenie prądu w amperach (A), a opór elektryczny w omach (Ω). Prawo Ohma obowiązuje dla tzw. przewodników omowych, których opór nie zależy od natężenia prądu.
Przykład: jeśli do opornika o oporze 10 Ω przyłożymy napięcie 20 V, to natężenie płynącego prądu wyniesie I = U / R = 20 V / 10 Ω = 2 A. Znajomość prawa Ohma pozwala projektować obwody elektryczne, dobierać oporniki ograniczające prąd oraz obliczać moc wydzielaną na elementach obwodu według wzoru P = U · I.