Poręczenie
Umowa, w której poręczyciel zobowiązuje się wobec wierzyciela do spłaty zobowiązania dłużnika, jeśli ten nie wywiąże się ze swojej płatności.
Poręczenie to jedna z osobistych form zabezpieczenia wierzytelności, uregulowana w art. 876–887 Kodeksu cywilnego. Poręczyciel odpowiada za dług całym swoim majątkiem, solidarnie z dłużnikiem głównym, co oznacza, że wierzyciel może dochodzić spłaty zarówno od dłużnika, jak i od poręczyciela, według własnego wyboru. Poręczenie jest powszechnie stosowane przy kredytach gotówkowych i pożyczkach, gdy zdolność kredytowa wnioskodawcy jest niewystarczająca. W odróżnieniu od poręczenia wekslowego (awalu), zwykłe poręczenie cywilne wymaga formy pisemnej pod rygorem nieważności.
Przykład: osoba o niskiej zdolności kredytowej zaciąga pożyczkę gotówkową na 30 000 zł, a jej rodzic podpisuje umowę poręczenia. Jeśli pożyczkobiorca przestanie spłacać raty, bank może zażądać spłaty pozostałej kwoty bezpośrednio od poręczyciela, wraz z odsetkami za zwłokę i ewentualnymi kosztami windykacji. Poręczyciel, który spłacił dług za dłużnika, nabywa wobec niego roszczenie regresowe o zwrot zapłaconej kwoty.