Zasiedzenie
Nabycie własności rzeczy przez jej długotrwałe, nieprzerwane posiadanie samoistne, którego okres zależy od dobrej lub złej wiary posiadacza.
Zasiedzenie to sposób nabycia własności wskutek upływu czasu, w którym osoba niebędąca właścicielem włada rzeczą jak właściciel, czyli wykonuje posiadanie samoistne. Kodeks cywilny różnicuje terminy w zależności od dobrej lub złej wiary posiadacza. Dla nieruchomości zasiedzenie w dobrej wierze następuje po 20 latach, a w złej wierze po 30 latach nieprzerwanego posiadania. Dla rzeczy ruchomych termin wynosi 3 lata, ale wyłącznie w przypadku posiadacza w dobrej wierze (stan prawny 2026).
Przykład: osoba, która od 1995 roku użytkuje jak własny graniczny pas gruntu sąsiada, nie wiedząc o błędzie w pomiarach (dobra wiara), może po 20 latach, czyli od 2015 roku, wystąpić do sądu o stwierdzenie nabycia własności przez zasiedzenie. Bieg zasiedzenia może zostać przerwany na przykład przez powództwo windykacyjne właściciela. Zasiedzenie służy stabilizacji stosunków prawnych i porządkowaniu długotrwałych stanów faktycznych, które nie znajdują odzwierciedlenia w księgach wieczystych.